Od Vlada III Cd Aries

- Nie do końca będą one stały cały czas na stołach. Zostaną podane o ściśle określonej godzinie. - powiedziałem i spojrzałem na torty. Wyglądały idealnie. Wciąż zaskoczona Aries wróciła na swoje stanowisko. Ja tymczasem postanowiłem udać się do swojej komnaty na spoczynek. Dzień przed samą uroczystością poświęciłem na przygotowanie drinków. Pracy było sporo i była ona trudna: w przeciwieństwie do zwykłych dań czy słodyczy skosztowanie zbyt dużej ilości napojów mogło poskutkować wejściem w stan nietrzeźwości, czego wolałem uniknąć. Dlatego też sprowadziłem sobie do kuchni kilku testerów żeby przypadkiem nie przedobrzyć z smakiem drinków. Każdy z nich pił jedynie niewielki łyczek z wyznaczonego rodzaju napoju, tylko żeby poczuć smak, dlatego też nie udało mi się ich spić i po wszystkim mogli wrócić do swojej pracy. Każdy kieliszek zawierał alkohol o innym smaku i byłem, że wszyscy goście odnajdą wśród nich takie, które im zasmakują. Na sam koniec dnia do kuchni przyszła Ver by po raz ostatni skontrolować to, co udało mi się stworzyć.
- Vlad dziękuję, że chciałeś się tym zająć.- powiedziała z szerokim uśmiechem po czym przytuliła mnie.
- W końcu to wesele mojego wnuka... Wszystko musi być idealne.- mruknąłem lekko zakłopotany. Ver była czasem nie do wytrzymania, ale w końcu była moją siostrą i kochałem ją mimo wszystkich jej wybryków.

                                              

Od Aries CD. Vlada III

- I co? Jak się podobają?- powiedział Vlad odsłaniając mi dwadzieścia dziewięć tortów. Na mojej twarzy było widać jedynie "Co". Podeszłam bliżej i zaczęłam je oglądać. Na pewno były to makiety bądź prokejty tych tortów.
- To są makiety, nie? - powiedziałam, dotykając delikatnie jednego z tortów. Na wszelki wypadek przygotowałam się do łapania cudeńka, gdyby miało spaść. O dziwo, po dotknięciu nie poczułam kartonu z farbą, a ciasto z kremem.
- Nie, skąd ten pomysł? - powiedział zaskoczony, jednak po chwili zaśmiał się z mojej reakcji i zakrył maleńki odcisk palca cukrowym kwiatem. Byłam szczerze zdziwiona rozmiarem, efektywnością i wielkością wypieków. Oblizałam palec.
- I masz zamiar wystawić to na stoły, żeby wszyscy mogli je jeść?
- Tak. - nie wierzyłam własnym uszom. Wszystko wyglądało tak pięknie, a on miał zamiar to dać WSZYSTKIM do zjedzenia? Czy on upadł na głowę?
- Czy na pewno się dobrze czujesz? - Vlad po usłyszeniu tego zaśmiał się.
- Na pewno. - powiedział, dalej się śmiejąc. Obszedł jeszcze cały stół dookoła, aby sprawdzić, czy nic nie jest uszkodzone. Dalej nie mogłam uwierzyć, że miał zamiar to wystawić na próbę przetrwania. Przecież na ślubie miało być strasznie dużo ludzi, w tym również dzieci. Jak to na weselach, zawsze się coś stłucze albo upadnie, jednak nie mogłam sobie wyobrazić, jak upada taki kilkuset kilogramowy tort. Przecież to jest cięższe od niejednego człowieka czy lwa. Osobiście bym się wku***ła, gdyby taka sytuacja miała miejsce. Coś, nad czym spędziłam X czasu, miałoby się zepsuć w kilka sekund. Ale może tylko ja taka jestem? Niezależnie od tego, czy to kwestia wieku, charakteru czy Bóg wie czego, nie wystawiłabym tego na stole wraz z innymi słodyczami.

 

Vlad?



Od Aries CD. Sorciego

Ucieszyłam się, słysząc jego słowa. Wybiegłam z sali jak poparzona, ciesząc się końcem roboty tak wcześnie. Szybko udałam się w stronę wyjścia z pałacu. W oddali usłyszałam cichy śmiech Sorciego. Był to... Bardzo ładny śmiech. Taki ciepły. Ale nie zwracałam już na to uwagi, pchnęłam drzwi i stanęłam przed wyjściem na zewnątrz. Był ciepły, lipcowy wieczór. Fioletowo - różowo - żółte niebo przyozdabiały gwiazdy, lśniące białym blaskiem. Aż prosiły się, żeby wyjść i na nie popatrzeć. Tak też zrobiłam. Po chwili byłam już w ogrodzie, podziwiając kwiaty w świetle księżyca. Niektóre były wręcz niewidoczne w cieniu większych krzewów, a niektóre mieniły się srebrzystym poblaskiem. Wyglądały pięknie, a sama zachwycałam się nimi bardziej, niż czymkolwiek innym. Dziwiłam się, że rośliny dalej rosły, ponieważ było strasznie upalnie, a po deszczu nie było śladu od dobrych kilku dni. Niby są ogrodnicy, ale nigdy nie widziałam, żeby tu cokolwiek podlewali. Może to przez to, że przez ostatnie dni czas spędzałam tylko w zamku, ewentualnie na ala dziedzińcu, gdzie liczyłam skrzynki. Poza tym z kuchni do sali balowej, z sali balowej do kuchni, z kuchni do komnaty, z komnaty do kuchni. I tak w kółko. Jadłam mniej normalnego jedzenia, ale to pewnie przez to, że Vlad wpychał we mnie słodycze. Może przynajmniej schudniesz, leniwa dupo. Podczas gdy ta myśl postanowiła mnie nawiedzić, ja nie widziałam żadnej różnicy w mojej sylwetce. Żadnej. Ani nie schudłam ani nie przytyłam. Przynajmniej tak mi się wydawało. Jeszcze chwilę chodziłam po ogrodzie, gdy ujrzałam Vlada III z dużo młodszą od siebie kobietą. Oczywiście, chęć dowiedzenia się, kto to była silniejsza niż zdrowy rozum, który mówił, żeby ich ominąć lub wrócić do pałacu. Mimo wszystko nie podsłuchiwałam ich rozmowy. Wróciłam do swojej komnaty robiąc się coraz bardziej senna. Co się dziwić, cały dzień jestem na nogach. Otworzyłam zamek kluczami i wpadłam do środka. Zamknęłam za sobą drzwi i podeszłam, aby zasłonić okna. W łazience przebrałam się w piżamę, rozpuściłam włosy z koka i opadłam na łóżko. Rozczochrałam lekko dłonią włosy i położyłam się całkowicie. Zgasiłam światło i zamknęłam oczy.

***

Byłam szczerze zdziwiona, bo obudziłam się sama, była godzina siódma rano, a nikt nie czekał na mnie z sarkastycznym "Oho, księżniczka wstała.". Podniosłam się z łóżka całkiem wyspana. Normalnie zrobiłabym sobie kawę, ale od rana gorąc dawał o sobie znać, więc chwyciłam po szklankę i nalałam sobie zimnej wody. Szybko wszystko wypiłam i udałam się do łazienki, by wziąć prysznic. Ta czynność raczej szybko mi minęła, więc po wytarciu ciała ubrałam się i wyszłam z pomieszczenia. Udałam się do kuchni nalać sobie sok. Cholernie chciało mi się pić, a był dopiero początek dnia. Miałam mokre włosy więc postanowiłam ich nie wiązać. Szybko wypiłam napój i usłyszałam pukanie do drzwi. Oho, Sorci sobie o mnie przypomniał.
- Otwarte! - krzyknęłam a w drzwiach stanął bratanek Lunaver.
- Oh, już nie śpisz. W takim razie chodź. - powiedział i wyszedł z mojej komnaty. Ja poszłam z nim, zamykając swoje drzwi na klucz. Na salę dotarliśmy szybko, więc od razu chwyciłam za kosz z bochenkami chleba i zaczęłam rozkładać je na talerze.

Sorci?

Od Vlada III CD Asagiri

Po całym dniu robienia sałatek wszystko w końcu było gotowe. W sumie nie mogłem się doczekać końca przygotowywań. Lubiłem spędzać czas w kuchni ale jak każdy wie: Co za dużo to nie zdrowo, a trzeba przyznać, że przez ostatnie kilka tygodni spędzałem czas właściwie tylko i wyłącznie tutaj: jedynie na czas snu wracałem do swojej komnaty. Mimo wszystko jednak nie potrafiłem przez dłuższy czas uciekać od obowiązków króla, za długo już nim byłem by móc odpoczywać nie myśląc o sprawach państwa. Przedostatniego dnia przygotowań zająłem się razem z  kucharzami przygotowaniem jedzenia. Pracy było bardzo dużo i wszyscy uwijaliśmy się jak w ukropie by wszystkie dania zostały przygotowane na czas i były najlepszej jakości. Pierwsze do pieca trafiły świnie, które wcześniej jakiś czas spędziły w zalewie nabierając smaku a później zostały nafaszerowane specjalnym nadzieniem. W planach oprócz nich były również pieczone kurczaki, kaczki, indyki, gęsi, perliczki, przepiórki, bażanty i gołębie. Z całą pewnością każdy znajdzie dla siebie jakiś przysmak. Kiedy skończyłem pracę przy faszerowaniu drobiu postanowiłem przejść się po kuchni i sprawdzić co można jeszcze zrobić. Przy jednym ze stanowisk przy wyrobie sushi pracował japoński mistrz. Tkwił on na zamku już od blisko dwudziestu lat, czyli od czasu, kiedy przyjechał tutaj razem z moją czwartą żoną. Każde stanowisko było zajęte przez kilka osób i w sumie niewiele miałem do roboty. Tutaj dołożyłem jakieś dekoracje, tam znowu doprawiłem sos albo wziąłem się za lepienie klusek śląskich albo pulpecików. Dzisiaj raczej pomagałem niż samodzielnie coś robiłem. Całe szczęście jednak udało mi się przygotować kilka dań. W pewnym momencie dostrzegłem Asagiri i Aries maszerujące w moją stronę.
- Głodne? Mam całkiem sporo pyszności, które na pewno nie są słodyczami.- powiedziałem wskazując na garnki pełne różnych makaronów w sosie, pulpecików, zup, sosów i mięs. Było tego na prawdę dużo, ale każdy wie, jak wyglądają królewskie wesela: są pełnie bogactwa od każdej strony.
<Asagiri?>